Mijn lieve vriendin

Eind vorig schooljaar kreeg mijn lieve vriendin Liesbet de zware diagnose borstkanker. Al snel moest de chemotherapie opgestart worden en in oktober staat een borstamputatie gepland. Heel heftig allemaal. Liesbet werkt met hart en ziel in het OKAN in Herentals, maar door haar ziekte moest ze noodgedwongen een stap terugzetten. En plots brengt zo’n diagnose niet alleen lichamelijk en emotioneel, maar ook praktisch en financieel heel wat onzekerheid met zich mee.

En net dat laatste is voor Liesbet niet zo vanzelfsprekend.

Want Liesbet en afhankelijk zijn van anderen? Die twee heb ik eigenlijk nooit met elkaar geassocieerd.

We kennen elkaar al sinds het middelbaar. Samen zaten we op de sportschool op de Rozenberg in Mol. Toen we zeventien waren, trokken we met z’n tweetjes voor vijf weken naar Zuid-Frankrijk om er vakantiewerk te doen: kinderanimatie op een camping. Twee jonge meisjes, ver van huis, en gewoon onze plan trekken. Het typeert ons eigenlijk wel. Werkvakanties, trektochten, nieuwe avonturen… We waren allebei plantrekkers en hadden het gevoel dat we samen de hele wereld aankonden.

En Liesbet is een doorzetter. Eentje van het hardnekkige soort. 😉

Zo stonden we ook samen aan de start van onze eerste Dodentocht. Na honderd kilometer waren de zolen van haar schoenen zo ver afgesleten dat haar sokken bijna de grond raakten. Maar stoppen? Geen sprake van. Liesbet wandelde die volle 100 kilometer uit. Ik trouwens niet, die eerste keer toch niet. Een editie later kon ook ik eindelijk zeggen dat ik de 100 kilometer binnen de 24 uur had uitgewandeld.

Dat is de Liesbet die ik ken: sterk, zelfstandig, avontuurlijk en niet iemand die snel om hulp zal vragen.

Grappig genoeg zijn onze wegen al die jaren later opnieuw een beetje samengekomen. Liesbet werkt in het OKAN in Herentals, ik in het OKAN in Turnhout. Binnen dezelfde scholengroep zijn we zo, onrechtstreeks, zelfs opnieuw collega’s geworden.

Vandaag dwingt kanker haar om soms wél dingen uit handen te geven. Als alleenstaande mama van een prachtige zoon moet ze door een loodzwaar behandelingstraject, terwijl het gewone leven natuurlijk gewoon verdergaat. En precies daarom wilde ik iets doen.

Niet zomaar geld inzamelen, maar iets maken dat bij ons past.

We begonnen samen te brainstormen. Ik ging aan het schetsen en mijn tekeningen vormden de basis voor de aquarelwerkjes die Liesbet zelf schilderde. Zo ontstond stilaan een collectie kaartjes met woorden die we zelf soms zo moeilijk konden vinden. Kaartjes om iemand moed te geven, wat kleur te sturen, een glimlach te bezorgen of gewoon te zeggen: ik ben er.

Met de aankoop van zo’n kaartje stuur je dus niet alleen iemand anders iets liefs. Je steunt tegelijk Liesbet tijdens een periode waarin zij, heel even, zelf wat steun kan gebruiken.

Een klein duwtje in de rug voor iemand die haar hele leven gewend is geweest om vooral zélf verder te stappen.

Zelfs als haar zolen versleten zijn. ❤️

Veel liefs
Jacha